Hoe het begon...

Ik leefde een bruisend leven. Ik werkte fulltime, woonde samen met mijn man in ons fijne huis, had hobby's, ging graag op pad en had het gevoel dat ik de hele wereld aankon.

En als kers op de taart raakte ik zwanger.

Al heel vroeg in de zwangerschap rond vijf weken, kreeg ik ernstige obstipatie. Daar kreeg ik lactulosesiroop voor en op dat moment begon de misselijkheid, ik dacht eerst dat dit een bijwerking was van de lactulose die ik had gekregen.

Met zes weken zwangerschap begon het overgeven. Eerst dacht ik nog: dit hoort erbij. Het zal vanzelf beter worden.

Dat gebeurde niet.

Ik bleef misselijk en overgeven. Niet 3 x per dag maar wel tot wel 30 x per dag. Ik snapte niet hoe andere zwangere vrouwen dit deden. Ik kon niet eens meer op mijn benen staan. Hoe konden zij nog werken, naar verjaardagen gaan, nog boodschappen doen?

Uiteindelijk meldde ik me ziek, het werken, er kunnen komen was al geen optie meer. Het antwoord van HR: Maar Helga, elke vrouw is misselijk aannhet begin van de zwangersvhap, dit is geen reden tot ziekmelden....Mijn keel sloeg dicht, zei ze dit nou echt? Ik, die nooit ziek was, altijd hard werkte....ik meld me niet zomaar ziek. Ik bleef thuis, ik kon gewoon de deur niet meer uit, ik was te zwak en moest zoveel overgeven. Ze was hete r niet mee eens, maar ze zou me ziekmelden. Die alles overheersende misselijkheid en vele het braken maakten dat ik uitgeschakeld op bed terecht kwam.

Na een korte periode waarin het iets beter leek te gaan, besloten we toch op vakantie te gaan. We hoopten nog even samen te kunnen genieten. In werkelijkheid bracht ik de vakantie vooral door op bed met overgeven.

Na thuiskomst werd duidelijk dat dit geen gewone zwangerschapsmisselijkheid was. Ik kwam al snel uitgedroogd in het ziekenhuis terecht aan het infuus.

De diagnose volgde: Geen MOLA zwangerschap, Geen tweeling zwangerschap maar het bleek Hyperemesis Gravidarum (HG).

Een ernstige zwangerschapsaandoening die mijn leven volledig stilzette. Onze wereld werd klein. Ron belde mijn werkgever op, ze schrok en begreep dat het ernstig was. 

Na een week in het ziekenhuis mocht ik naar huis. Strikte rust was het advies. Vanaf dat moment stond mijn leven stil.

Mijn moeder, schoonmoeder en zusje namen het huishouden volledig over. Onze huisdieren verhuisden tijdelijk naar mijn moeder omdat ik zelfs hun aanwezigheid niet meer kon verdragen. En ik bracht alle tijd in bed door.

Geluiden, geuren, licht; alles was ondraaglijk.

Het geluid van een sleutel in het slot kon al een nieuwe overgeefsessie uitlokken. Mijn man kwam fluisterend het huis binnen en deed buiten zijn schoenen al uit en liep op zijn sokken naar binnen om zo min mogelijk prikkels te veroorzaken. Zelfs vijf minuten bellen met mijn beste vriendin was vaak al te veel.

Maandenlang waren het ziekenhuis, de wc en weer naar mijn bed mijn enige 'uitjes'.

Mijn man en ik leefden allebei in een overlevingsstand. Waar ik volledige rust nodig had, zocht hij juist buitenshuis zijn vrienden op om het vol te houden. Vrienden die hem hier doorheen konden slepen. HG trof niet alleen mij, maar ons beiden.

Ik verloor alles wat zo vanzelfsprekend was geweest. Mijn werk, want hoelang ging dit nog duren. Mijn vrijheid. Mijn sociale leven. De controle.

En tot overmaat van ramp verloor ik ook uiteindelijk verloor ik ook een deel van mijn haar. Mijn haar voelde als mijn identiteit. Toen ik dat ook begon te verliezen, verloor ik opnieuw een stukje van mezelf.

Hyperemesis Gravidarum raakte mij tot in mijn kern. Het was de hel.

Op dat moment nam ik een besluit.

Mijn identiteit zit niet in mijn haar of in een pruik. Mijn identiteit zit in mij. Tijd om letterlijk én figuurlijk los te laten. Toen kwam de stilte En het werd het stil, heel stil. En juist in die stilte kon ik horen wat mijn lichaam mij al die tijd had geprobeerd te vertellen. Niet schreeuwend. Maar zacht. Ik hoorde het pas echt toen ik stil durfde te worden.

Wat begon als een donkere periode, groeide uit tot een diepe transformatie door coaching, systemisch en energetisch werk. Niet ineens. Maar laag voor laag. Die ene pruik is er nooit gekomen. In plaats daarvan vond ik mezelf terug. Sterker. Zachter. Liefdevoller.

Ik voel me vandaag gelukkiger, krachtiger en meer mezelf dan ooit.

Niet ondanks de stilte. Maar dankzij haar. Mijn diepste dal werd mijn missie. HG moet een stem krijgen. Een podium. Het moet gezien en gehoord worden. 

Ervaring omgezet

Mijn diepste dal werd mijn missie. HG moet een stem krijgen, een podium. Het moet gezien en gehoord worden. Vandaag ben ik er voor jou. Om jou te begeleiden, als je moeder bent of zwanger en je voelt dat het zo niet langer hoeft. Dat het anders mag. Zachter. Lichter. Meer van binnenuit. Ik heb me 4 jaar ondergedompeld in opleidingen tot coaching en energetisch werk die mij in mijn donkere periode hebben gebracht naar wie ik vandaag de dag ben!

Een zwangerschap kan sporen achterlaten.
Zeker wanneer deze intens of ontwrichtend was  zoals misselijkheid die je uitputte, lichamelijke klachten, onzekerheid, verlies van jezelf of klachten waar niemand een verklaring voor had. 

Ik begeleid jou en je kindje naar rust in het lichaam, vertrouwen in jezelf en verbinding, van binnenuit.